Torschlusspanik

Door Rik Schraag

Terwijl mijn haarlijn stijgt, daalt mijn omzet. De laatste weken van december is het muisstil gebleven. Waar blijven de opdrachten? Ik begin tegen de muren op te klimmen.

Doe ik iets mis? Komt er recessie door de handelsoorlog met China, of zijn machinevertalingen zo goed geworden dat klanten zichzelf met een simpele druk op een knop kunnen bedienen?

In dat laatste geval kan ik mijn broodwinning én hobby vaarwel zeggen. Daar zit ik dan: een freelancer die tegen de vijftig aanhikt en zich de afgelopen jaren vrijwel alleen maar met vertalen heeft beziggehouden. Ben ik nog wel wat waard op de arbeidsmarkt? Help!

Duidelijk een gevalletje van Torschlusspanik. Dit beruchte onvertaalbare Duitse woord is perfect op mijn situatie van toepassing. Sorry, je kansen zijn verkeken, je had het roer al veel eerder moeten omgooien. Klop zoveel als je wilt, de poort gaat niet open. Oh, en de andere poorten hoef je niet te proberen. Die zitten potdicht. Verzoen je met je lot!

In het Engels zeggen ze: ‘When one door closes, another opens’. Elke tegenslag brengt nieuwe kansen. Maar zoals collegavertaler Terence Kennedy fijntjes aanstipte, bestaat er ook een cynischer variant: ‘If one door closes, another one shuts’. Dat gevoel, dat is Torschlusspanik ten voeten uit.

Maar paniek is een slechte raadgever.

We schrijven inmiddels 10 februari, en ik kan terugkijken op een succesvolle eerste maand. Op 3 januari ontwaakten mijn vaste klanten plotseling uit hun winterslaap, en hoe! Maar liefst drie van hen vertrouwden de vertaling van hun website aan me toe, en als klap op de vuurpijl kwam er een superinteressante nieuwe klant bij: een speler in de forensische IT. Vraag genoeg dus!

En ondertussen bruis ik van de creatieve energie. Er is een poortje in mijn brein opengegaan.

Sinds ik in 2006 als freelance vertaler begon, heeft het altijd opdrachten geregend. Veel hollen, nauwelijks stilstaan. Mijn Torschlusspanik en de slappe decembermaand bleken precies het duwtje in de rug dat ik nodig had om eindelijk die copywritingcursus te volgen die ik al zo lang had willen volgen. Ik had het er alleen te druk voor!

Copywriter/trainer Vincent Mirck geeft schrijfopdrachten die je aan het denken zetten. Hij laat zien dat er geen einde komt aan de mogelijkheden om verhalen te vertellen. Je kunt dezelfde boodschap op duizenden verschillende manieren overbrengen. Dat inzicht heeft mijn koudwatervrees weggenomen.

Het is een kwestie van doen, en meters maken. “Ik wil zo graag schrijven, maar ik heb geen ervaring”. Tja, dat geldt ook voor al die IT-managers wier blogs ik vertaal. Zij zijn ook niet met een pen in hun vingers geboren. Ze hebben een interessant verhaal te vertellen, maar vaak moet ik hun artikelen voor een groot deel herschrijven.

Wat ook hielp, was de cursus “Vertaalmachines versla je met het SSL-model” van vertaalveteraan Marcel Lemmens. Heel kort samengevat: als je als een machine vertaalt, kun je het wel schudden. Maar als je elke vertaling creatief en met durf aanpakt, blijf je de kunstmatige intelligentie waarschijnlijk nog jaren de baas. Muziek naar mijn oren. En het motiveert mij nog sterker om meer sjeu aan mijn teksten mee te geven.

En wat dat ouder worden betreft: in het Spaans zeggen ze: ”Más sabe el diablo por viejo que por diablo”. Wat de duivel zo link maakt, is niet zijn demonische aard, maar het feit dat hij al zolang meedraait. Deze vos verliest misschien wel zijn haren, maar niet zijn (penne)streken. De dood of de gladiolen!

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *